Wskaźnik ten zaproponowany został przez Tushara Chande i miał na celu pokazanie czy dany instrument znajduje się w trendzie i jaka jest siła trendu. Jego konstrukcja składa się z dwóch linii: wzrostowej (Aroon UP) oraz malejącej (Aroon Down).

Dla obliczania wartości Aroon UP ustalamy ile okresów minęło od momentu, w którym został osiągnięty szczyt, do końca badanego przedziału czasowego.

Dla obliczania wartości Aroon Down ustalamy ile okresów minęło od momentu, w którym został osiągnięty dołek, do końca badanego przedziału czasowego.

Wzór:

Przykład: 

Jeżeli badamy okres 20 dniowy a szczyt został osiągnięty w 14 dniu wtedy wartości linii Aroon Up wyniesie (20-14)/20 = 30%. Jeżeli natomiast dołek został osiągnięty w 8 dniu wartość Aroon Down wyniesie (20-8)/20 = 60%.

Tak Aroon Up jak i Aroon Down poruszają się w przedziale od 0 do 100, gdzie im szybciej zostanie osiągnięty poszukiwany poziom tym niższa wartość, a im później tym wyższa wartość.

Znając wartości dwóch powyższych linii można obliczyć Aroon oscylator, który jest różnicą pomiędzy Aroon Up a Aroon Down. Fakt, że każda z poszczególnych linii porusza się w przedziale od 0 do 100, sprawia, że wartość oscylatora porusza się w przedziale od -100 do 100, gdzie 0 zero jest wartością graniczną.

Każdy wynik wyższy od 0 wskazuje na formowanie się trendu wzrostowego, natomiast niższy od 0 na formowanie się trendu spadkowego. Im odległość od 0 jest większa tym siła trendu jest większa.