Długa Pozycja

            Zgodnie z definicją opcja CALL daje nabywcy prawo do kupna danego instrumentu finansowego po cenie wykonania w dniu wygaśnięcia opcji.

Przyjrzymy się wiec profilowi wypłaty inwestora, który zakupił opcję CALL (zajął pozycję długą).

Patrząc na powyższy wykres widać, że straty inwestora są ograniczone jedynie do premii opcyjnej natomiast zyski mogą być nieograniczone. Do momentu w którym cena danego instrumenty znajduje się poniżej ceny wykonania strata inwestora równa się zapłaconej premii, natomiast w momencie w którym cena zaczyna przekraczać poziom wykonania inwestorowi zaczyna opłacać się skorzystać z prawa do zakupu, a opcja zaczyna zarabiać.

            To, że jednak cena instrumentu wzrośnie powyżej poziomu wykonania nie oznacza jeszcze, ze zakup danej opcji już nam się będzie opłacał. Cena musi wzrosnąć o, tyle, aby odrobić koszt premii opcyjnej. Poziom, przy którym dana transakcja zacznie, więc przynosić nam zyski nazywa się Break Even Point (BEP).

Przykład:

Inwestor zakupił opcję CALL, dającą mu prawo zakupu akcji spółki ABC po 100 PLN z terminem wykonania za 2 miesiące. Koszt premii opcyjnej wyniósł 5 PLN.

Jeżeli wiec po upływie 2 miesięcy cena instrumentu ukształtowałaby się poniżej 100, inwestor nie skorzystałby z prawa zakupu akcji spółki ABC i jego strata na transakcji wyniosłaby 5 PLN, niezależnie od tego jak niski byłby kurs.

Jeżeli po upływie 2 miesięcy cena instrumentu ukształtowałaby się powyżej 100 inwestor skorzystałby z prawa do zakupu opcji po 100, jednak dopiero wzrost ceny powyżej 105 pozwoliłby odrobić mu poniesione na początku koszty premii opcyjnej.

Krótka pozycja

Zgodnie z definicją wystawca opcji zobowiązuje się do odsprzedaży danego instrumentu finansowego po cenie wykonania w dniu zapadalności.

Tak więc inwestor wystawiający opcję CALL oczekuje, że w dniu zapadalności, cena danego instrumentu finansowego ukształtuje się poniżej poziomu wykonania.

Przyjrzyjmy się profilowi zysków i strat inwestora który zdecydował się na wystawienie opcji CALL.

Widać wyraźnie, że sytuacja inwestora wystawiającego opcję CALL jest lustrzanym odbiciem inwestora kupującego opcję CALL. Maksymalny zysk wystawcy limitowany jest jedynie do premii opcyjnej, którą zapłacił nabywca opcji. Maksymalne potencjalne straty takiego inwestora są z kolei nieograniczone w przypadku wzrostów kursu.

Oczywiście wzrost powyżej poziomu wykonania nie oznacza, że dany inwestor wystawiający opcję CALL już ponosi stratę na transakcji. Wzrosty muszą być na tyle znaczące, aby kwota, którą wystawca będzie musiał zapłacić nabywcy była wyższa od premii, którą nabywca zapłacił na początku.

Przykład:

Inwestor sprzedał (wystawił) opcję CALL, obligującą go do sprzedaży akcji spółki ABC po 100 PLN z terminem wykonania za 2 miesiące. Zysk z premii opcyjnej wyniósł 5 PLN.

Jeżeli w dniu zapadalności cena akcji spółki ABC ukształtuje się poniżej ceny 100 zysk danego inwestora wyniesie 5 PLN, niezależnie od tego jak nisko kurs będzie się znajdował.

Jeżeli natomiast w dniu zapadalności kurs spółki ABC będzie znajdował się powyżej 100 PLN, wystawca będzie musiał sprzedać nabywcy akcje spółki ABC po 100 PLN. Jednak dana transakcje zacznie przynosić wystawcy stratę dopiero w momencie w którym kurs wzrośnie powyżej 105, gdyż dopiero wtedy straty wynikające ze zobowiązań wobec nabywcy będą wyższe od początkowej premii, którą dany inwestor zarobił.